Yolculuk Üzerine Konuşmalar

0
20

Yolculuk yapmayı çok severim, bir yere gidecek olmak beni heyecanlandırır hep. Yol boyunca göreceğim şeyleri düşünür, eğer çoğu kez geçmişsem oradan belki de hiç fark etmediğim yerlerin, hiç geçmediysem de bütününün heyecanı sarar beni. Yolları severim, bazen bitmesin isterim, hep devam etsin. Özellikle cam kenarında oturmak isterim ama aynı zamanda diğer tarafta akanları merak ederim, iki tarafı da görmek isterim. Bir seçim yapıp otururum ve yolculuğum başlar. Kulaklığımı takarım, daimi yol arkadaşımdır. O andan sonra her şey daha güzel gelmeye başlar, nedense hep enerjik bir şarkıyla başlarım. Nasıl bir heyecan vardır ama içimde, anlatamam. Şehirden uzaklaşmaya başlayınca yavaş yavaş yeşillenir yollar, ağaçlar belirmeye başlar, evlerse azalmaya. Akan görüntüler gibi şarkılarımda değişmeye başlar, huzur sarar beni. Ağaçlar, gökyüzü, kulaklığım ve ben, biz bize kalırız.”…ama ağaçlar olsun ormanlık sağım solum…”.Hüzünlenirim nedenini yine bilemem, kendimi anlamlandıramam bazen. Sonra uyuyup uyumama arasında büyük bir savaş başlar, yarı uyur vaziyetimi fark etmeme rağmen gözlerimi açamaz ve yenik düşerim. Uyanınca da ilerlediğimizi fark eder, kaçırdığım yerler için üzülür, ”keşke”’ler silsilesiyle çevrelenirim. Zaman ilerlemeye devam ettikçe yolun bitiyor olmasına üzülür, engel olamam kendime. Yaptığım her seçim diğer ihtimali sorgulamama neden olur, ”acaba diğerinde ne vardı?”. Hep bir merak. Bilemem belki de hayatımızı oluşturan kocaman bir kısım yolun diğer tarafında ve zaman benim yönümde akarken orada da akıp gidiyor, ben ise sadece yanından geçip yakınına bile yaklaşamıyorumdur.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here